Coos Huijsen, eerste openlijk homoseksuele Kamerlid, overleden op 87-jarige leeftijd

Vertaald uit het Engels, laatst gecontroleerd op 20 oktober 2026. Lees het oorspronkelijke artikel in het Engels

Coos Huijsen, een voormalig Nederlands Kamerlid dat zichzelf omschreef als het eerste openlijk homoseksuele parlementslid ter wereld, is op 87-jarige leeftijd overleden, meldt de NOS. Zijn familie maakte zijn overlijden bekend in een persbericht. Volgens de familie overleed hij thuis na een kort ziekbed, met zijn man Lank Bos aan zijn zijde.

Wat er gebeurde

Volgens de NOS heeft de familie van Huijsen zijn overlijden bevestigd in een persbericht. Zowel Huijsen zelf als zijn familie beschreef hem als het eerste openlijk homoseksuele parlementslid ter wereld. Die bewering heeft hem het grootste deel van zijn publieke leven vergezeld.

Zijn politieke loopbaan begon in 1972, toen hij namens de Christelijk-Historische Unie (CHU) in de Tweede Kamer kwam. De CHU was een protestantse partij en een van de partijen die later samen het CDA vormden, de christendemocratische partij die nog altijd bestaat. Een half jaar nadat hij zijn zetel had ingenomen, verliet Huijsen de CHU. Volgens de NOS was hij het niet eens met het besluit van de partij om het kabinet-Den Uyl niet te steunen.

Het beslissende moment kwam in 1976. Dat jaar keerde Huijsen als onafhankelijk Kamerlid terug in het parlement, in de zetel die CH-Kamerlid Willem Scholten had achtergelaten. Bij die gelegenheid kwam hij uit de kast. Zijn partner Lank Bos, die hij in 1973 had leren kennen, was bij zijn beëdiging aanwezig. De NOS merkt op dat er al eerder geruchten over zijn geaardheid rondgingen, maar dat Huijsen die toen nog ontkende.

Zijn tweede periode in de Tweede Kamer duurde kort. Hij vertrok in 1977 en sloot zich na de verkiezingen van dat jaar aan bij de PvdA. Voor de PvdA heeft hij nooit in de Kamer gezeten.

Het onderwijs liep als een rode draad door zijn leven, zowel voor als na de politiek. Volgens de NOS was hij voordat hij Kamerlid werd onderwijzer op een basisschool en geschiedenisleraar in Delft en Den Haag. Na zijn vertrek uit de Kamer keerde hij terug voor de klas, als geschiedenisleraar aan het Gerrit van der Veen College in Amsterdam-Zuid. Van 1986 tot 1998 was hij ook directeur van die school.

Huijsen schreef daarnaast veel. Hij schreef voor kranten en tijdschriften over socialisme en democratie, en in de jaren tachtig en negentig publiceerde hij boeken, waaronder Nog is links niet verloren in 1982 en Socialisme als opdracht in 1986.

Later in zijn leven werd hij bekend als kenner van het Huis van Oranje. In 2012 promoveerde hij aan de Universiteit van Amsterdam op het proefschrift Nederland en het verhaal van Oranje. In dat boek en in ander werk schreef hij over de betekenis van de familie Oranje voor de Nederlandse samenleving. Het boek werd genomineerd voor de Libris Geschiedenis Prijs, een Nederlandse prijs voor geschiedenisboeken.

Ook bleef hij actief voor homorechten. In 2007 was hij medeoprichter van Het Blauwe Fonds, een stichting die zich inzet voor homo-emancipatie. In 2016 verscheen zijn memoires, Homo politicus. Dit jaar kwam een nieuwe versie uit onder de titel Roze Draad. Strijd, succes en stilstand in vijftig jaar homo-emancipatie.

Waarom dit ertoe doet als u in Nederland woont

Dit gaat niet over een nieuwe wet of nieuw beleid, en voor inwoners verandert er in het dagelijks leven niets. Het is wel van belang als u het land waarin u woont wilt begrijpen, want de loopbaan van Huijsen beslaat een groot deel van de moderne geschiedenis van homorechten in de Nederlandse politiek.

Bent u nieuw in de Nederlandse politiek, dan laat zijn loopbaan ook zien hoe sterk het partijlandschap is veranderd. De CHU die hij eerst vertegenwoordigde, bestaat in die vorm niet meer, omdat de partij is opgegaan in het CDA. Zijn overstap van een christelijke partij naar een zetel als onafhankelijk Kamerlid en daarna naar de PvdA laat zien hoe ver één politicus zich over het politieke spectrum kon bewegen.

Voor ouders en mensen in het onderwijs is het detail over de school het weten waard. Huijsen werkte vele jaren aan het Gerrit van der Veen College in Amsterdam-Zuid, eerst als geschiedenisleraar en daarna, van 1986 tot 1998, als directeur.

Wilt u de Nederlandse monarchie beter begrijpen, dan bieden zijn boeken een ingang. Zijn proefschrift over de familie Oranje en de andere boeken die hij over het onderwerp schreef, gaan over de rol van het koningshuis in de Nederlandse samenleving. Daarvoor moet u wel Nederlands kunnen lezen: de titels die de NOS noemt, zijn allemaal Nederlandstalig.

Voor iedereen die geïnteresseerd is in de geschiedenis van LHBTIQ+-rechten in Nederland geven zijn memoires en de herziene uitgave van dit jaar, Roze Draad, een verslag uit de eerste hand van vijftig jaar homo-emancipatie. Dat de ondertitel “stilstand” noemt, doet vermoeden dat hij die vooruitgang niet als voltooid beschouwde.

Waar u verder op moet letten

Het bericht van de NOS bevat geen details over een uitvaart of herdenking. Eventuele informatie daarover komt waarschijnlijk van de familie van Huijsen, die zijn overlijden bekendmaakte.

De komende dagen worden eerbetonen verwacht van Nederlandse politieke partijen en LHBTIQ+-organisaties. Het Blauwe Fonds, de stichting die hij in 2007 mede oprichtte, zal zijn overlijden waarschijnlijk ook herdenken. Roze Draad, dat pas dit jaar verscheen, krijgt vermoedelijk ook opnieuw aandacht nu lezers terugkijken op zijn werk.

Bron: NOS Politiek